Hoe herken je Trauma?

Hoe herken je trauma?

"Ik heb toch helemaal geen trauma?"

Misschien heb je dat wel eens gedacht.

Je hebt geen oorlog meegemaakt.

Geen ernstig ongeluk gehad.

Geen ramp overleefd.

Dus trauma?

Nee, dat zal het wel niet zijn.

En toch merk je dat je steeds opnieuw vastloopt.

Je bent vaak gespannen.
Je piekert veel.
Je vindt het moeilijk om echt te ontspannen.
Je past je gemakkelijk aan anderen aan.
Je voelt je verantwoordelijk voor iedereen.
Je loopt steeds tegen dezelfde patronen aan.
Of misschien voel je juist heel weinig.

En ergens vraag je jezelf af:

"Waarom reageer ik eigenlijk zo?"

Als je jezelf hierin herkent, ben je niet de enige.

Sterker nog, dit is misschien wel de meest gestelde vraag in mijn praktijk.

Neem contact met mij op

"Trauma komt terug als een reactie, niet als een herinnering."
- Dr. Bessel van der Kolk

Hoe kan trauma zich uiten?

Veel mensen verwachten dat trauma zich alleen uit in herbelevingen of nachtmerries. Maar in de praktijk zie ik veel vaker andere signalen.

Misschien herken je jezelf in één of meerdere van onderstaande punten.

Lichamelijke signalen

Je staat voortdurend "aan".

Je kunt moeilijk ontspannen.

Je bent snel overprikkeld.

Je schrikt snel van onverwachte geluiden of situaties.

Je slaapt onrustig.

Je bent vaak moe, ondanks voldoende slaap.

Je hebt lichamelijke klachten waarvoor geen duidelijke medische oorzaak wordt gevonden.

Emotionele signalen

Je piekert veel.

Je voelt je snel schuldig.

Je raakt snel overspoeld door emoties.

Of juist: je voelt bijna niets meer.

Gedrag

Je past je voortdurend aan.
Je vindt grenzen aangeven moeilijk.
Je bent perfectionistisch.
Je wilt alles onder controle houden.
Je zorgt liever voor anderen dan voor jezelf.
Je loopt steeds tegen dezelfde patronen aan.

Veel mensen met trauma herkennen zich wél in meerdere van deze signalen.

Waarom herken je jezelf vaak niet in het woord trauma?

Veel mensen zeggen in mijn praktijk:

"Mijn ouders deden ook maar hun best."

"Anderen hebben veel ergere dingen meegemaakt."

"Ik had eigenlijk een heel normale jeugd."

En misschien klopt dat ook.

Toch kan jouw zenuwstelsel zich onveilig hebben gevoeld.

Misschien was er weinig ruimte voor emoties.

Misschien moest je altijd sterk zijn.

Misschien voelde je feilloos aan hoe anderen zich voelden.

Misschien leerde je al jong dat jouw eigen behoeften minder belangrijk waren.

En die aanpassing neem je vaak onbewust mee naar je volwassen leven.

Wanneer is het verstandig om hulp te zoeken?

Je hoeft niet eerst volledig vast te lopen.

Sterker nog.

Hoe eerder je begrijpt wat jouw lichaam probeert te vertellen, hoe eerder je kunt leren om daar op een andere manier mee om te gaan.

Misschien herken je dat je in de eerder genoemde punten.

Dan kan het helpend zijn om samen te onderzoeken wat er onder die klachten ligt.

Niet vanuit de vraag:

"Wat is er mis met mij?"

Maar vanuit de vraag:

"Wat probeert mijn lichaam mij eigenlijk te vertellen?"

Wat ik je graag wil meegeven

Misschien kwam je op deze pagina met de vraag: "Heb ik eigenlijk wel trauma?"

Maar misschien is dat niet de belangrijkste vraag.

Misschien is de belangrijkere vraag:

Voel ik me werkelijk veilig?
Kan mijn lichaam ontspannen?
Durf ik volledig mezelf te zijn?
Leef ik vanuit vrijheid, of ben ik vooral aan het overleven?

Als je merkt dat je vaak leeft vanuit spanning, alertheid of aanpassing, dan is het de moeite waard om daar met nieuwsgierigheid naar te kijken. Omdat jouw zenuwstelsel ooit precies heeft gedaan wat nodig was om jou veilig te houden.

Want zodra je begrijpt dat jouw reacties ooit een functie hadden, ontstaat er vaak iets heel waardevols.

Niet langer vechten tegen jezelf.

Maar leren samenwerken met jezelf.

En juist daar begint voor veel mensen echte, duurzame verandering.

Neem contact met me op