Mijn verhaal
Mijn reis naar het therapeutisch werk is geen rechte lijn geweest. Het is een weg geweest van vallen en opstaan, van zoeken en ontdekken, en vooral van steeds dichter bij mezelf komen.
Ik groeide op in een omgeving waarin veiligheid niet vanzelfsprekend was. Als kind leerde ik alert te zijn, me aan te passen en vooral door te gaan. Er was weinig ruimte om werkelijk kind te zijn. Zonder dat ik het toen wist, deed mijn zenuwstelsel precies waarvoor het bedoeld was: mij helpen overleven.
Dat patroon nam ik mee mijn volwassen leven in.
Na mijn studie Bouwkunde en een managementopleiding werkte ik jarenlang als projectleider in de bouwsector en later bij organisaties als SNS Bank, Interpolis en Rabobank. Aan de buitenkant leek alles goed te gaan. Ik werkte hard, presteerde goed en zette altijd door.
Maar mijn lichaam vertelde een ander verhaal.
Chronische pijn, spierreuma, uitputting en voortdurende spanning maakten steeds duidelijker dat ik niet langer kon blijven leven vanuit overleven.
Achteraf zie ik dat niet als een breekpunt, maar als een keerpunt.
Mijn lichaam dwong mij stil te staan op een moment waarop mijn hoofd nog lang niet zover was.
Juist daar begon mijn eigen herstel.
Ik ontdekte dat veel van mijn reacties geen teken waren van zwakte, maar slimme overlevingsstrategieën van een zenuwstelsel dat jarenlang had geprobeerd mij veilig te houden.
Die ontdekking veranderde mijn leven.
En uiteindelijk ook mijn werk.
